Ik kijk naar het bord van m’n vriendin, Léoni. Het is rijkelijk gevuld, onder meer met een spiegelei en een roerei. Op mijn bord daarentegen is het armoede troef. Ik moet het doen met een schamel worstje, een tomaat én helemaal geen ei. Het is maandagochtend; we ontbijten in Bed & Breakfast Thornloe in Oban – aan de westkust van Schotland. Ik kijk Léoni aan. “Heb jij het ontbijtformulier ingevuld?” Léoni: “Ja, ehhh, vannacht, toen we terugkwamen uit de pub.”

Vrijdag, einde middag. Léoni en ik stappen in de auto. Op naar IJmuiden, op naar de boot van DFDS Seaways. Zaterdagochtend komen we in Newcastle aan. Wat volgt is een rit van pakweg vijf uur naar Callander, een kleine plaats in Schotland. We checken in bij de Abbotsford Lodge: een oud klassiek pand met een hip interieur.

Zondagochtend. We vervolgen onze trip naar Oban, helemaal aan de westkust van Schotland. We passeren het ene na het andere loch (meer). De heuvels worden hoger en het landschap groener. In Oban eten we een vers visje in de haven. Verder maken we een boottocht naar Mull, één van de vele eilanden voor de kust. En ‘s avonds? “Is het niet eens tijd voor de pub, schat?”

Die maandagochtend. Achter haar spiegelei wrijft Léoni haar ogen uit. Ik knijp een paar keer hard mijn ogen open en dicht. Vandaag rijden we in één ruk terug naar Newcastle, zodat we dinsdagochtend weer in Nederland zijn. Zo’n honderd kilometer voor Newcastle staan we echter met een rokende motor langs de kant van de weg. “Ehm… Nog maar een nachtje Newcastle, schat?”