Hoewel hartstochtelijke minnaars van de Schotse cultuur het gebeuren al jàren kennen, heeft het Schots Weekend bij de modale folkliefhebber niet de bekendheid dat het verdient. De muziekcompetitie voor Scottish pipes en drums (zowel voor bands als solisten) heeft nochtans een stevige internationale uitstraling. De Higland Dance-competitie vormt een enige kans om met deze dansvorm kennis te maken. Maar de wat minder fanatieke dagjestoerist hoeft zich niet te beperken tot het opsnuiven van de feeërieke sfeer; de randanimatie is zeer uiteenlopend en de Schotse markt groot en verrassend.

Wanneer de avond valt, krijgt het gebeuren de allures van een heus folkfestival. Voor de eerste maal laat de organisatie de eerste groepen al op vrijdagavond aantreden. Naar verluid maakte Dougie Mclean, die zichzelf op gitaar begeleidde, op het binnenhof van het kasteel een zeer sterke indruk. Hij werd gevolgd door het gitaar + viool duo SALTFISHFORTY dat afkomstig is van de Orkney’s, een eilandengroepje boven het noordelijkste tipje van Schotland, veel dichter bij Oslo dan bij Londen. Dat deze muzikanten moeiteloos het publiek aan het dansen kregen, mocht ik ‘s anderdaags zelf meemaken, toen ze hen set voor de tweede maal brachten.

Op zaterdag mocht FOLLIA! de folkavond openen. De lokatie was verplaatst naar de dranktent in de boomhaard van het kasteel. De tent was afgeladen vol: na de proclamatie van de Pipeband wedstrijd liepen de vele muzikanten de tent in en uit, allen in full highlanddress en velen met hun instrument boven of onder de arm. Tussen de soundcheck en het optreden droeg een pipebandje dat van geen ophouden wist, nog bij aan de unieke sfeer.
FOLLIA! begon met “amazing grace”, op Vlaamse doedelzak voor de verandering, en schoot dan goed uit de startblokken. Met hun uitgebreide instrumentarium geven ze balmuziek een experimentele toets. De arme klankman had af en toe moeite het geweld te volgen, maar het resultaat was heel behoorlijk. Veel gedanst werd er nog niet, maar de avond was nog jong.

Het boven reeds vernoemde SALTFISHFORTY was voor de gelegenheid met een man en een viool meer. Hun muziek straalde technisch meesterschap uit, verpakt in een lekker ruig jasje. De tempo’s lagen hoog, de begeleiding zat lekker strak, de overgangen verbluften. “If it doesn’t get y’r feet tappin’, you’re a dead man”, weerklonk het door de micro. En zo gebeurde: veel volk op de dansvloer en wie bleef zitten, zat niet stil.

Een dergelijk voorprogramma overtreffen is voor een hoofdact niet eenvoudig, ten minste als je niet FLOOK heet, of de banjovirtuoos Leon Hunt bij je hebt of Mike Mcgoldrick je komt versterken. De moeilijke soundcheck liep wat uit (de groep had uit financiële overwegingen hun eigen klankman thuis moeten laten!) maar daarna werd de tent getrakteerd op de essentie van Ierse muziek, triple distilled. Wie deze groep nog niet hoorde kan zich moeilijk een voorstelling maken hoe krachtig het samenspel van twee fluiten, een gitaar en een bodhran kan zijn. John Joe Kelly is letterlijk professor in bodhran en weet de illusie van een complete slagwerk-sectie te scheppen. Sarah Allen speelt de tweede fluitpartij op altfluit in het zelfde moordende tempo als Brian Finnegan die de bovenstem op tin whistle speelt, allen samen gehouden door de gitaar van Ed Boyd.
Leon Hunt, een leerling van Béla Fleck himself, speelde eerst solo (“Nuages” van Django Rheinhardt) voordat hij de tunes van de groep van nog extra pit voorzag.
Toen Michael Mcgoldrick zich naast Brian Finnegan opstelde zag de tent de grootste tin whistle-virtuozen van Ierland samen in actie. Bij een volgend nummer gingen ze zich te buiten op Ierse dwarsfluit, wat een komisch zicht opleverde: Mcgoldrick, nochtans rechtshandig, speelt links zodat de fluiten elk een andere richting uitwezen.

Na het optreden was de band bereid om nog enkele vragen te beantwoorden. Zo vernam ik dat Mcgoldrick kort nadat hij met Finnegan FLOOK had opgericht, de band reeds verliet omdat andere projecten (o.a. LUNASA) te veel tijd in beslag namen. Zijn John McSherry project ligt wat stil maar binnenkort brengt hij met anderen een nieuwe cd uit.
O, ja, trombonisten die graag eens met FLOOK op het podium willen staan dienen zich tijdig aan te melden op de website (FLOOK-fans weten waarover het gaat). Ed Boyd drukte me op het hart dat je als muzikant voor de muziek moet leven. En dat zelfs een bekroning met de BBC Folk Award helaas geen lucratieve carrière oplevert.

Sinds jaar en dag zijn SNAKES IN EXILE het huisorkest van het Schotse Weekend. Dit jaar vieren ze hun vijftiende verjaardag en werden dan ook door de organisatie gehuldigd. Tegelijkertijd stelden ze hun vierde cd, een live-cd, voor aan het publiek.
Dat publiek was nog aan het bekomen van de overdonderende FLOOK-ervaring toen het door het eerste stevige folkrocksalvo weer bij de les werd gebracht. De SNAKES waren klaar voor een nachtje fuiven.

Een fuifje dat ik aan mij moest laten voorbijgaan, wegens de grote afstand die de Limburgse bossen scheidt van de Gentse stede. Het gebeuren op de derde dag van het weekend werd dus niet door deze redacteur gadegeslagen hoewel ook dat programma er goed uit zag.
Zoals ik vernam ziet het ernaar uit dat de editie van 2008 op dezelfde leest zal zijn geschoeid. Ik hoop dat folkminnend Vlaanderen het Schotse Weekend leert ontdekken als een volwassen festival op het einde van de zomer.

Bron: Folkroddels.nl